W każdym razie, póki ów sądny dzień nadejdzie, mamy lekkie urozmaicenie życia, właśnie w postaci tego wyjazdu.

Ale droga do tego, wydawało by się, niedalekiego miejsca, nie jest taka bardzo prosta.

I chociaż słowo paszport nie wydaje się wskazywać na wielkie utrudnienie, to jednak jak zawsze w moim przypadku, nie obyło się to bez pewnych komplikacji.

Nie wyrabiałem sobie nigdy paszportu. Dzieci Schengen, w przeciwieństwie do ich rodziców, nie znają tych trudności. Ale jako że Ukraina do owej strefy jeszcze nie weszła, tym razem zaszła konieczność wyrobienia sobie tego dokumentu.

Chciałem poczuć się w miarę ogarnięty, więc przed podjęciem akcji, wyszperałem w Internecie informacje nt. wszystkiego, co będzie potrzebne, żeby ten wniosek złożyć. I znalazłem – fotografie, wniosek, dowód itp.

Tak więc lecę do pani fotograf. Tu dowiaduję się, że moja twarz jest niewymiarowa (sic!), bo nie pasuje do wzorca zdjęcia paszportowego, zatem mogę mieć problem z przyjęciem fotografii przez urząd. Dlatego siedziała przy mnie dość długo, próbując dopasować kadr do mojej niewymiarowej twarzy. W końcu udało się. Ale mówi do mnie, żebym lepiej od razu te dokumenty złożył w Warszawie, bo w Piasecznie w urzędzie czasem siedzi taka niemiła pani, co się do wszystkiego przyczepia i że może jej ta moja, nie pasująca do odgórnie ustalonych ram zdjęcia paszportowego twarz, po prostu się nie spodobać.

Okej, podziękowałem, wziąłem zdjęcia i nazajutrz pojechałem za jej radą, na Ursynów. I tak planowałem złożyć tam papiery od razu, z pominięciem Piaseczna, bo to szybciej podobno, czas gonił (późno się za ten paszport zabrałem), a w ogóle o takiej możliwości słyszałem już wcześniej w Internecie.

Wyjechałem wcześniej niż zwykle wychodzę na zajęcia. Dom – PKS – tramwaj – metro – urząd. Po niecałych dwóch godzinach dotarłem. A tu okazało się, że skoro ja jestem z powiatu piaseczyńskiego, to wniosek mogę wyłącznie złożyć w Piasecznie. Chciałem być cwany i załatwić to szybciej – a wyszło jak zwykle. Internet kłamie albo to ja nie umiem szukać informacji w dobrych, sprawdzonych źródłach.

No cóż, pojechałem parę dni później do Piaseczna. Załatwiłem z tatą wszystkie formalności, stoimy już tylko w kolejce do ostatecznego złożenia wniosku. Przy okienku siedzi facet, a  pani zza okienka stwierdza, że odbiór jego paszportu możliwy będzie najwcześniej 25 maja.

Słysząc to, mocno się przestraszyłem, bo ja wyjeżdżam 23 maja! A tu okazuje się, że ktoś przede mną najwcześniejszy termin odbioru ma dwa dni później niż ja potrzebuję. To co dopiero będzie ze mną, który stoję jeszcze dalej w kolejce?

Zaniepokojony, siadam przy sąsiednim okienku, które się zwolniło. I pozytywne zdziwienie. Pani generalnie była bardzo miła, nie przeszkodziła moja niewymiarowa fotografia, a w dodatku powiedziała, że ja swój paszport będę mógł odebrać już 13 maja, bo tamten facet przeprowadził się z innego województwa, co oznaczało dodatkowe formalności i wydłużenie oczekiwania na dokument.

Odetchnąłem z ulgą. Wniosek na przyszłość: dokładnie sprawdzać informację i załatwiać wszystko z dużym wyprzedzeniem. Ja mam tylko taką nadzieję – że przy okazji odbioru nie będzie podobnych problemów, bo inaczej z ukraińskiego piwa nici!

————————-

P.S. Niewymiarowa twarz? Ta, jasne :P

Pierwsze, co mi się w oczy rzuciło to zupełny brak aktualności – w ogóle tytuł bloga: „Życie zaczyna się po maturze” – no dobra, może to było dobre w zeszłym roku, ale czasy się zmieniają, ludzie się starzeją, niedługo dwudziestka na karku (khy, khy..), to i co nieco trzeba tu zmienić i – może przede wszystkim – zwiększyć częstotliwość wpisów.

Patrzę – ostatni post na początku lutego. Niezła kicha. Za oknem – deszcze, wiatry i nie więcej niż 15 stopni (słowem – wiosna), a na blogu klimaty jeszcze zimowe.

Poza tym jakoś niedługo minie rok, odkąd, po części namawiany, po części z własnej woli, założyłem tego bloga. Zatem jeszcze jedna okazja do zaprowadzenia zmian.

Nie zmieni się jednak tematyka, która jest równie szeroka i równie nieokreślona. Na pewno takie niesprecyzowanie nie sprzyja przyszłości bloga, bo „co jest od wszystkiego, jest do niczego” i nie sądzę, żeby ktoś specjalnie tu zaglądał, bo chce się dowiedzieć, co mi tam przyszło do głowy i co mam do powiedzenia. Tak naprawdę przydałby się jakiś konkretny temat. Są blogi o tematyce politycznej, podróżniczej, kulturalnej, kulinarnej. I w takich przypadkach wiadomo, czego się na nich spodziewać. A ja, raz napiszę coś o studiach, raz o polityce, raz o sporcie, raz o muzyce, a raz o tym, dlaczego na imprezie tak dużo alkoholu wypiłem :P

Ale taka już niejednorodna natura tego bloga. Ale w sumie, dzięki temu, nie mam żadnego ograniczenia i mogę pisać o tym, co dusza zapragnie. Poza tym, każdy może sobie przefiltrować wpisy, używając menu kategorii po boku. Np. wcisnąć odpowiednią kategorię wpisów – i już ma się bloga o tematyce np. politycznej, żartobliwej lub poważnej. Więc może wada bloga może okazuje się jego zaletą :)

W ogóle cieszę się, że WordPress nie kasuje swoich blogów po, dajmy na to, trzech miesiącach nie logowania się. Już prawie o nim zapomniałem i mogłem się spodziewać, że gdy będę chciał się zalogować, wyskoczy coś w stylu: Error 404. Page not found. Szczęśliwie tak się nie stało. Nie wiem, może mają oni sporo kasy na opłacanie serwerów i nie przejmują się faktem, że zalegają na nich tony internetowych śmieci.

Ale nie wnikam w to. Działa, i o to chodzi.

Mam nadzieję, że uda mi się w końcu przywrócić toto do życia i że kolejny wpis pojawi się wcześniej, niż na jesieni tego roku.

Pzdr

To było naprawdę dawno temu, w nieco większym stopniu, niż obecnie, byłem dzieckiem i może dlatego wtedy zwróciłem na to większą uwagę ;). Mianowicie kulki te kształtem i kolorem przypominały wnętrza Kinder Niespodzianek:

Ale czasy się zmieniły. Już na EURO 2008 w Austrii i Szwajcarii kulki nie budziły aż tak pozytywnych emocji z dzieciństwa ;> Kształtem przypominały bardziej piłki nożne, zatem tutaj wszystko było już adekwatne do sytuacji.

Podobnie jak wczoraj, w czasie losowania grup eliminacyjnych do EURO 2012. Ale abstrahując od wspomnień z dzieciństwa… (bo czasy się zmieniają, kulki także, ale nie o tym już mowa) ;>

Warszawa, Sala Kongresowa, światła, dźwięki, szaleństwo. Może troszkę wyolbrzymiona powaga chwili, ale to dobrze. My, Polacy, lubimy patos, a szczególnie jak cała uwaga skupiona jest wokół nas (co jednak nie zdarza się zbyt często w skali światowej).

Jednak wczoraj był jeden z tych nielicznych dni. Cała gala urządzona jak należy, nie tylko po europejsku, ale nawet po światowemu. Po prawo gładko ogoleni Szewczenko i Błochin, po lewo z iście piastowskim wąsem Boniek i Szarmach. A pomiędzy nimi slalomujący sobowtór Tyma z Misia.

Do tego troszkę muzyki: najpierw Chopin, potem Audiofeels. A później prezentacja miast polskich i ukraińskich – czyli klimaty rodem z Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

Ale taki miszmasz trzymał się kupy. I to jest ważne. Co także jest ważne – mam nadzieję, że ucichną na dobre pesymiści, którzy już od momentu wyboru Polski i Ukrainy na gospodarzy, wieszczyli nadchodzącą klęskę organizacyjną, a nawet odebranie praw dwóm słowiańskim krajom i przekazanie EURO Włochom. Twierdząc, że przecież Polska i Ukraina to zaścianek cywilizacji, że będzie wstyd na cały świat (typowo polskie: co ludzie powiedzą?), że nie zdążymy i że się z ręką w nocniku zbudzimy…

Jeśli EURO ma wyleczyć polskie kompleksy, to ja się cieszę tym bardziej. Chociaż, czy jedne mistrzostwa zdołają odwrócić mentalność ukształtowaną przez ponad pół wieku?

Ale wracając do losowania.

Grupy raczej wyrównane. To dobrze, bo silnym drużynom trudniej będzie odpaść już w eliminacjach, co byłoby bardziej możliwe w tzw. grupach śmierci. A to oznacza ciekawsze mistrzostwa za 2,5 roku.

A jak dokładnie wyglądają grupy, można znaleźć na oficjalnej stronie UEFA.

To będą dziwne eliminacje. Oczywiście z racji na kompletnie inną perspektywę. Ale może dzięki temu mecze bez udziału Polaków bardziej niż dotychczas zaciekawią tych Polaków, których zainteresowanie futbolem ogranicza się do reprezentacji Polski i narzekania na niestety, dosyć częste klęski?

Pzdr,
Bartek

Najpierw przyszły święta, sylwester, nowy rok, a razem z nimi mnóstwo okazji do stworzenia mniej lub bardziej rozgarniętych wpisów. I wtedy, jak na złość, padł mi komputer, zatem blog i ci, którzy go czasem czytają, na pewien czas mogli odpocząć od mojej grafomanii.

A potem, jak już dostęp do świata odzyskałem, przyszedł styczeń (czytaj: coś chyba wypada pouczyć się do sesji). Moja absencja na blogu trwała i tym samym wskaźniki jakości nowych wpisów na wordpress (o ile takie istnieją) pozostawały na niepokojąco wysokim poziomie.

Ale sesja  już się kończy. >] Wracam do bloga, szata graficzna od nowego roku inna. Postaram się jakoś częściej tu wpadać (nawiasem mówiąc zmobilozowali mnie ci znajomi, którzy zdradzili mi, że czytali ostatnio mojego bloga). A ja? Wchodzę dzisiaj. Patrzę – ostatni wpis przed świętami. Jakieś smęty, melancholia. No kurde. Ktoś gotów pomyśleć, że wpadłem w jakąś depresję i z tego powodu cały miesiąc nie pisałem tutaj nic. ;)

Ale spoko, trzymam się dobrze. Dzisiaj zaliczyłem egzamin ustny z filozofii (Heraklit będzie mi się śnił po nocach), w piątek ostatni test – podstawy prawa – i wracamy do rzeczywistości ;)

Tak więc do zobaczenia w rzeczywistości postsesyjnej.
Pzdr

Warszawa zupełnie inaczej wygląda o tej porze dnia. I jakoś dziwnie czuję się mijając miejsca, na które nie zwracam na co dzień uwagi z racji na pośpiech i zajęcie umysłu innymi rzeczami, a które w nocy i w takiej pogodzie opustoszały.

I czuję taki luz. Bo mamy sobotę. Bo w poniedziałek zajęć nie ma. Bo wykłady w tym roku już się skończyły. I na upartego mógłbym sobie łazić po tej Warszawie całymi godzinami, bo nic mnie już nie nagli.

No kurde. Znowu będę smęcić i melancholić. Chociaż tym razem jest ku temu okazja. W końcu koniec roku, ba, koniec dekady. Lata zerowe, czy jak je tam nazwać, się kończą i w ogóle ludzie starają się trochę ogarnąć, coś tam podsumować i na nowy rok sobie postanowić.

Jeśli o mnie chodzi, też coś takiego mam. I może byłby nawet w tym sens, bo w tym wieku trzeba się co nieco sprecyzować w kontekście tego, co chce się później robić i kim być. Ale co z tego, kiedy takie smęty są raczej mało owocne.

W sumie to idąc sobie nocą ciemną i cichą Warszawą, łatwo wpaść w taką melancholię. Trudniej z niej wyjść. Ale mam nadzieję, że w 2010 jakoś uda mi się wreszcie odkryć to, co mnie najbardziej zainteresuje i że takich smętów będzie mniej.

Bo prawda jest taka, że nie mam jednej, sprecyzowanej pasji. Interesuję się różnymi rzeczami, przez co czasem mam wrażenie, że nie interesuję się niczym. I może w tym poszukiwaniu pomogłaby jakaś mała rewolucja w moim życiu, tj. przeprowadzka do stolicy, o której myślę od dawna, która jednak póki co jest mało realna.

Dlatego życzyłbym sobie w 2010 właśnie takiej małej rewolucji, oczywiście w znaczeniu pozytywnym ;). Wiem, że nie tylko ja mam takie wątpliwości, dlatego życzę takiego sprecyzowania każdemu, kogo też łapie nieraz melancholia.

Pzdr

W tych klimatach:

Talk Talk – Life’s what you make it

Ja osobiście, gdy usłyszałem singiel promujący płytę „Modern rocking”, byłem dość mocno zdziwiony. Ta zła, niegrzeczna i kapryśna Chylińska ustąpiła łagodnej, radiowej, rzekłbym nawet popowej Agnieszce. I pierwsze wrażenia nie były jakoś specjalnie pozytywne. Zniknął rockowy pazur, pojawiła się w moim odczuciu muzyka „łatwa, lekka i przyjemna”, która była zaprzeczeniem tego, co występowało w dotychczasowym dorobku wokalistki.

I kurczę, przyznam, że ta nowa Chylińska jakoś zbytnio mnie nie przekonywała. Ale okej, nie to jest ważne, jaka jest nowa płyta (powstaje wiele w podobnym klimacie), ale bardziej zwrócił moją uwagę ów szokujący dla niektórych fakt metamorfozy.

Rozwiązanie problemu, jak dla mnie, przyniósł wywiad z zainteresowaną, w którym, co zrozumiałe, nie dało rady uniknąć pytania o przyczyny takiej odmiany.

Chylińska dojrzała. Chrystusowy wiek i dziecko zrobiły swoje. Ale jednak, czy objawem dojrzałości jest odejście ku muzyce, wydawało by się, znacznie lżejszego gatunku? Przecież tak niedawno wokalistka w jednym ze swoich utworów śpiewała: załóż róż, będzie ładnie, nagraj pop, będzie szybciej, a cała piosenka była starannie przemyślaną ironią skierowaną ostrzem w wokalistki, których twórczość nie grzeszy specjalną głębią i nosi znamiona czystej komercji i niewielkiej wartości artystycznej.

I co? Czy jest tak, że A.C. wyznaje dziś to, co wczoraj z takim jadem potępiała?

W wywiadzie stwierdziła jednak, że nową płytą wyraziła całą siebie. To jak to w końcu jest?

Wywiad ten wiele wyjaśnia. Ludzie poznali 18-letnią Chylińską – zbuntowaną małolatę i chcą, by taką młodą buntowniczką była do samej starości. Być może, co kiedyś naprawdę wyrażało jej stan  i było wówczas szczere, dziś stało by się absolutnym zaprzeczeniem szczerości. Bo nawet członkowie legendarnych teamów rockowych – tzw. dinozaury rocka, siadają po koncercie w kapciach, wewnątrz wygodnych foteli i wzruszają się kolejnym odcinkiem ich ulubionego serialu. Więc jaki jest sens zakładać te obcisłe spodnie z dawnych lat?

Niestety, ludzie domagają się coraz to kolejnego wkładania tych samych spodni. I często artyści tym oczekiwaniom odpowiadają. A tak naprawdę nie czują żadnego buntu czy nie wyrażają tak mocno sprzeciwu z dawnych lat.

I na tym właśnie ma polegać nowa płyta byłej wokalistki O.N.A. Chylińska jest tutaj sobą. Jak dla mnie, to decyduje o faktycznie większej wartości ostatniego krążka, niż mogłoby się z pozoru wydawać.

I na tym polega brutalna prawda. Ludzie tak łatwo wytworzą sobie jakiś obraz, profil, szufladkują artystę i groźnie łypią okiem na jakąkolwiek zmianę w aranżacji. A wokalista ma uwiązane ręce. Bo jak tu wystawić zaufanie fanów na tak ciężką próbę, z drugiej strony – czy dalej serwować sztuczne, nieprawdziwe kawałki, by zadowolić publikę? Chyba to właśnie wtedy zaczyna się „granie pod publikę” i kicz.

Zaś dalsze słowa piosenki: Udawaj ból, gdy uczuć brak, rób właśnie tak…, przestają się mimowolnie kojarzyć z nową twórczością Chylińskiej, a zaczynają wskazywać, że taką postwą byłoby właśnie usilne pozostawanie przy buncie, jakiego dziś, o ile się czuje, to czuje się i pojmuje zupełnie inaczej i w innym stopniu. To właśnie byłaby sztuczność.

I co? Wokalistka postanowiła pozostać sobą. Sama tworzy swoją muzykę, ma do tego pełne prawo, fani zaś powinni rozstrzygnąć w swych melomańskich duszach, czy pozostaną fanami twórczości Chylińskiej (jeśli tak, to jakiej), czy też osoby Chylińskiej, w której mieści się ewolucja lub nawet rewolucja gatunkowa.

Ja jestem za tą drugą możliwością.

Bo czy 7 godzin spędzonych w bibliotece to trochę nie za dużo? Oczywiście, sami chcieliśmy studiować i była to nasza osobista, świadoma decyzja, ale niestety – tak to już jest, że w wielu przypadkach biblioteka zaczyna interesować ludzi dopiero, gdy są w wieku na tyle dojrzałym, że studiować już nie muszą, a może i nie chcą lub uważają, że jest to z racji na wiek, nieodpowiednie. A 19-latków jakoś niekoniecznie przyciągają te sterty lekko zniszczonych pożółkłych papierów i czarno-białych mikrofilmów. Ale są jeszcze chlubne wyjątki (ja niestety do nich raczej nie należę).

Ale, mus to mus. W końcu praca semestralna.

Tak więc siedzimy w tym BUWie (niektórzy nawet codziennie) i wspólnie ogarniamy te maszyny do oglądania slajdów gazet z zamierzchłych czasów, razem szukając tytułów z gazet, które mają nam posłużyć do analizy porównawczej.

BUW stał się miejscem spotkań towarzyskich. Nic lepiej nie integruje ludzi, jak plącząca się taśma od mikrofilmu, czy okiełznanie maszyny (czytnika czy jak to ździerstwo nazwać?), która szarpie tę taśmę i za nic nie da się obsłużyć. Integruje też wielce sympatyczny głos pracowniczki, która kontrastując ze wszechogarniającą ciszą, protestuje przeciwko włączonym telefonom komórkowym. Albo proponuje zastosować wobec nas i hałasu, jakim ową ciszę krzywdzimy, jakąś bliżej nieokreśloną substancję (której użycie miałoby nas skutecznie uciszyć – nie wiem co miała na myśli).

Oczywiście, mamy na to wszystko jeszcze prawie 2 tygodnie. Jednak każdy dzień zwłoki sprawia, że będzie trzeba coraz bardziej spieszyć się z tą pracą, zaś natężenie krwi, potu i łez osiągnie wartości alarmujące.

Zresztą, i  tak bardzo późno się za to zabraliśmy. Zważywszy, że nie jest to praca, którą można wykonać choćby w 3 godziny. Bo znaleźć analogiczne wydarzenie z II RP i PRL, przeczytać jego opisy w autentycznych gazetach, porównać i na końcu dodać komentarz i przypisy – tego nie da się zrobić w jeden dzień.

Czyli prorocze słowa Pana Doktora się spełniają. Mamy krew, pot i łzy. Pocieszam się jednak myślą, którą zdradził mi student II roku – że pierwszy semestr jest najgorszy, a potem to już tylko z górki.

OK. Byle do świąt ;P Dziś zapalili światła bożonarodzeniowe na Trakcie Królewskim. Więc, nawiązując do poprzedniego wpisu, święta już mamy. Ale co to za święta jak nadal co rano trza gnać do studenckiego kieratu? :)

Ale takie życie. Samiśmy tego chcieli. „Chcieliście być studentem, Żorż, czy nie chcieliście?”

No jasne, że chcieliśmy ;)

I ten widok szczęśliwego dziecka otwierającego prezenty, mamy stojącej gdzieś nieopodal i parzącej aromatyczną kawę dla taty, który cicho wzdycha przy migoczącej choince sprawia, że w końcu nie wiem, czy za oknem to jeszcze jesień, czy już zima (jedynie lekko zmieniona wynikiem efektu cieplarnianego).

I powoli czuję coraz bardziej ten nastrój rodzinnych Świąt Zimowych, Gwiazdki Czerwonego Mikołaja. Bo o Mikołaja tu chodzi. Bez Mikołaja nie byłoby świąt! To on jest punktem centralnym!

Miki, jak widzę, zdobył niezły monopol w TV. Wszyscy go znają, kochają. Ale…coś mnie tu zastanawia, niepokoi, nie daje spokoju…

Bo ten czerwony ubiór…gwiazda…

…te zgromadzone w reklamach telewizyjnych rodziny, tak szczęśliwe w swojej prywatnej komunie…

…i ani słowa o Jezusie, o Narodzeniu Bożym, o religii…

Nie! Odpędzam szybko te złe myśli rodem z minionej epoki!

Ale, mimo wszystko, pozostaje jakieś dziwne wrażenie, że coś jest nie tak. Czyje narodzenie obchodzimy? Czy otwarcie  prezentów jest punktem kulminacyjnym całości? A może akt zakupu? O co chodzi w ogóle z tymi całymi Świętami?

Wyłączam telewizor. Znowu do pokoju wkracza szaruga jesienna. Ale, o dziwo, wydaje się ona jakaś głębsza, sensowniejsza. Myślę sobie: za dużo tych całych świąt. Czy jest sens świętować coś całe dwa miesiące? Może jeszcze na początku listopada czuć ten wigilijny nastrój, jednak po paru tygodniach on powszednieje i tak mniej więcej w połowie grudnia nie zwracam już na to większej uwagi.

Idę wtedy ulicą, zza witryn macha do mnie czerwona postać z brodą, obok świeci lampeczka, jeszcze dalej bombeczka, nade mną lata aniołek, co w ręku dzierży badylek, a ja myślę tylko o tym, żeby dotrzeć w tym całym zimnie do ciepłego domu.

A Mikołaje machają dalej, aniołki fruwają, lampeczki się świecą (póki nie wyłączą prądu rzecz jasna).

Gdzieś pogubiono istotę tego wszystkiego. Niestety, ale patrząc z punktu widzenia chrześcijanina, cała ta otoczka nie ułatwia mi jakoś zastanowienia się nad taką prostą sprawą, że 2000 lat temu Bóg zesłał na ziemię kogoś, który wziął na siebie karę za zło, które popełniam dzisiaj.

Ciekawe co by powiedział bp święty Mikołaj z Miry w Azji Mniejszej, gdyby zobaczył swoje oblicze z dalekiej przyszłości?

I co by poczuł, gdyby usłyszał, że nieświadomie zepchnął Jezusa z uprzywilejowanej pozycji osoby będącej przedmiotem kultu?

I nic z tym nie da się zrobić. Zarówno dla chrześcijan i ateistów jasne jest, że to wszystko to czysta komercja. Czy da się głębiej przeżyć te święta? To już zależy tylko od indywidualnego podejścia. Każdy dobrze wie, że chodzi o prezenty i zadłużenie się na święta. Ale mimo tej wiedzy, i tak łatwo ulec temu całemu show, kręcącemu się wokół, tak naprawdę nie wiadomo do końca czego.

Ale trzeba próbować. Bo na pewno wiele więcej dobrego dadzą święta przeżyte od trochę innej strony niż zwykle, mniej powierzchownie.

Kończąc, posyłam tradycyjne staropolskie „Merry Christmas” i życzę, aby tegoroczne święta upłynęły pod znakiem udanych Andrzejek, Barbórki i wreszcie, Wigilii. ;]

Tak, tak, wiem. Nie powinienem narzekać, ale tak naprawdę – faktycznie tego nie robię. Wszystko mi się ogólnie podoba. (No, przydałoby się jeszcze tylko, żeby doba trwała 30 godzin).

I właśnie teraz naszło mnie coś. Taka myśl. No bo kurczę – sięgając w mroki mojego umysłu wyciągam stereotypowy obraz standardowego studenta. I co? Siedzi taki po południu w pubie, wieczorami odwiedza akademik, nocy nie pamięta, rankiem nachodzi go nieodparta ochota na konsumpcję kefiru, a koło południa, przychodząc na wykład, wreszcie idzie spać.

Może lekko przesadzam, ale niemniej jednak patrzę na to wszystko i trochę zdziwiony, zauważam, że ludzie jakoś niezbyt chętnie uczestniczą w czymś takim, co podobno nosi miano „studenckiego życia”. Sporo osób chyba na wyższym miejscu stawia teraz naukę. Czas na resztę przyjdzie dopiero wtedy, gdy załatwi się to, co załatwienia wymaga.

Rzeczywistość jednak jest taka, że gdyby człowiek zechciał „obrobić w całości materiał” i dopiero potem się zabawić, taka sztuka chyba byłaby niemożliwa. No bo, gdy siadam do czytania takiego Znanieckiego, jakąś niebywałą przyjemność sprawia mi wówczas bezmyślne gapienie się w reklamę Plusa (którą widzę już po raz czterdziesty pierwszy), a trajektoria ruchu muchy na stole staje się nagle jakimś fascynującym zjawiskiem…

Skutek jest taki, że sporą część czasu marnuję na takie głupoty. (A to jeszcze włączę sobie jakieś mp-trójki, a to obejrzę filmik na youtube).

I ostatecznie dochodzę do światłego(?) wniosku. Nieraz lepiej od razu w stu procentach przeznaczyć jakiś czas na rozrywkę, aniżeli wmawiać sobie, że: „jutro od rana czytam Heywooda, a dopiero jak skończę, to sobie odpocznę”, bo w takim przypadku lektura przeciąga się z teoretycznych jednej-dwóch godzin do czterech, podczas gdy efektywność jest ta sama. A, jak to głosiła niegdyś pewna reklama:

„Jeśli nie widać różnicy, to po co przepłacać?”
(Bo przecież czas to pieniądz podobno):

Nawiasem, w Manach pod Tarczynem kręcą „Złotopolskich” ;)

Nie mówię, że nie, coś tam przeczytałem, ale w ogólnym rozrachunku, jeszcze sporo przede mną. Najgorsze, że poziom aktualnej motywacji do studiowania (teraz wiem od czego pochodzi faktycznie nazwa: studia) książek wynosi ok.15-20%, jednak liczę, że rano (piszę po północy) ta tendencja się zmieni in plus.

I wiedząc, że powinienem teraz może przyswajać „Ewolucję Państwa”, w pełni świadomie odkładam to na późniejsze godziny, poświęcając te obecne na niniejszy wpis.

Tak już dziwnie mam, że skupienie uwagi przychodzi mi z trudnością. Chodzi mi teraz o czytanie. Żeby efektywnie to robić, muszę mieć idealne warunki, czego de facto nie posiadam w domu. O ile ciężko mi coś zacząć, o tyle jeśli już wpadnę w rytm i „fazę”, mogę coś robić godzinami i z kolei ciężko jest mnie wtedy odciągnąć. Tak też jest z nauką.

Szczęśliwie jeszcze, motywacja nie opuszcza mnie rankami, zważywszy na fakt, że jestem w stanie 3 razy w tygodniu wywlec się z łóżka nieco po godzinie 5 rano. I zaczynam żałować, że mieszkam tak daleko.

Dlatego obawiam się, że częstotliwość moich wpisów może spaść do jednego na tydzień (właśnie w weekend, kiedy jeszcze możliwe jest wygospodarowanie jakiejś tam ilości czasu), no chyba że w tygodniu też ogarnie mnie brak ogarnięcia do nauki i, podobnie jak w tej chwili, manifestacyjnie odłożę to, co muszę i zajmę się tym, co mogę, ale co nie jest moim obowiązkiem.

Szczęśliwie, załatwiłem sprawę z tym całym stypendium. Ale tego, czy moje wysiłki faktycznie przyniosły skutek, jeszcze się dowiem. ZUS, Urząd Skarbowy, pesele, zaświadczenia i oświadczenia – w każdym razie warte są tego nieszczęsnego stypendium.

Teraz wiem, że pieniądze i sen to najlepsi przyjaciele studenta. Na pracę nie miałbym czasu obecnie, więc stypendium, choć nie jest jakoś specjalnie dochodowym źródłem, na pewno ułatwiłoby sprawę.

Ludzie, których poznaję, są naprawdę sympatyczni. Podobno łatwo znajduję kontakt z różnymi osobami? Sam nie wiem. Mam wrażenie, że albo aktalnie faktycznie tak jest, albo ludzie, których spotykam są jakoś bardziej przychylni, niż tacy, jakich spotykałem dawno temu…

Dobra…niedługo pierwsza w nocy. Czas uderzyć w kimono. A więc teraz o tym drugim przyjacielu każdego studenta: o śnie. Oto takie coś, co stworzyłem chyba w II klasie liceum:

W objęciach Morfeusza

O Śnie, trwaj, niech znów zapomnę
i niech myśli dnia niepomne
Nie dają zbudzenia mi.
Bo chcę dotknąć cząstkę świata,
W którym nie trwa żadna data,
Ale cicho płyną dni.